6. ஒழுங்கின் இயந்திரம்: என்ட்ரோபிக்கு எதிரான நுண்ணறிவு

"அறிவியல் முழுவதும் அன்றாடச் சிந்தனையின் ஒரு செம்மைப்படுத்தலே தவிர வேறொன்றுமில்லை." — ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன்

பிரபஞ்சத்தில் முக்கியமான ஒரே விதி

பிரபஞ்சத்தை ஆளும் ஒரு விதி இருக்கிறது; இயற்பியலாளர் ஆர்தர் எடிங்டன் அதை "இயற்கையின் உன்னத விதி" என்று அழைக்கும் அளவுக்கு அடிப்படையானதும் தப்பிக்க முடியாததுமான ஒரு விதி. அதுதான் வெப்ப இயக்கவியலின் இரண்டாம் விதி. இரக்கமற்ற எளிமையோடு அது அறிவிக்கிறது: எல்லாமே சிதைந்து போகின்றன.

ஒவ்வொரு நட்சத்திரமும் எரிந்து அணையும். ஒவ்வொரு மலையும் நொறுங்கித் தூசியாகும். தன் போக்கில் விடப்படும் ஒவ்வொரு சிக்கலான அமைப்பும், தவிர்க்க முடியாதபடி பயனற்ற, சீரற்ற குழப்ப நிலைக்குச் சிதைந்துபோகும். ஒழுங்கின்மையை நோக்கிய இந்த ஓய்வறியாத அணிவகுப்பே என்ட்ரோபி (entropy) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதுதான் பிரபஞ்சத்தின் இயல்புநிலை அமைப்பு. இருத்தலின் மீது விதிக்கப்படும் இறுதி வரி இது; அது எப்போதும் செலுத்தப்பட வேண்டியதாகவே இருக்கிறது.

பல நூற்றாண்டுகளாக, பொருளாதாரவியல் இந்த விதியை ஆனந்தமாகப் புறக்கணித்தது. ஒழுங்கு இயற்கையானது, சிதைவு ஒரு தற்காலிகக் கோளாறு என்று அனுமானித்து, நிரந்தர வளர்ச்சி மற்றும் கச்சிதமான சமநிலையின் மாதிரிகளை அது கட்டியெழுப்பியது. இதுவே அதன் ஆதிப் பாவம்.

ஏனெனில், பிரபஞ்சத்தின் மிகச் சுவாரசியமான கேள்வி "பொருட்கள் ஏன் சிதைந்து போகின்றன?" என்பதல்ல, "ஏதேனும் ஒன்று ஏன் இருக்கவே செய்கிறது?" என்பதுதான். என்ட்ரோபியால் ஆளப்படும் ஒரு பிரபஞ்சத்தில், ஒரு நட்சத்திரம், ஓர் உயிருள்ள செல், அல்லது இயங்கும் ஒரு பொருளாதாரம் இருப்பதே இறுதி முரண்விதி. ஒவ்வொன்றும், சூழ்ந்து வரும் குழப்பக் கடலில் வியக்கத்தக்க ஒழுங்கின் ஒரு சிறு தீவு. ஒவ்வொன்றும், தவிர்க்க முடியாததற்கு எதிரான ஒரு தற்காலிக வெற்றி.

ஒரு புதிய பொருளாதாரவியலைக் கட்டியெழுப்ப, மனித விருப்பங்களிலிருந்தோ பகுத்தறிவுள்ள செயல்படுநர்களிலிருந்தோ அல்ல, இந்த அடிப்படைப் போராட்டத்திலிருந்தே நாம் தொடங்க வேண்டும். நாம் கேட்க வேண்டும்: ஒழுங்கைத் தகர்க்க முயலும் ஒரு பிரபஞ்சத்தில், ஒழுங்கு எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டுப் பேணப்படுகிறது? இதற்கான பதில் ஒரு பொருளாதார நிபுணரால் அல்ல, சக்தி வாய்ந்த கற்பனைத் திறன் கொண்ட ஓர் இயற்பியலாளரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

மாக்ஸ்வெல்லின் பேய்: மதிப்பு உருவாக்கத்தின் மூலம்

1867-இல், கார்ல் மார்க்ஸ் மூலதனம் (Das Kapital) நூலை வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, இயற்பியலாளர் ஜேம்ஸ் கிளார்க் மாக்ஸ்வெல் ஒரு சிந்தனைச் சோதனையைக் கற்பனை செய்தார்; அன்றிலிருந்து அது அறிவியலைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. சீரான வெப்பநிலையில் உள்ள வாயுவால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெட்டியைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்; அதிகபட்ச என்ட்ரோபியில், முற்றிலும் ஒழுங்கற்ற நிலையில் உள்ள ஓர் அமைப்பு. இப்போது, பெட்டியை இரண்டாகப் பிரிக்கும் ஒரு சுவரில் உள்ள ஒரு சிறிய கதவைக் காவல் காக்கும் ஒரு சிறிய, நுண்ணறிவுள்ள ஜீவனை, பின்னாளில் "பேய்" (demon) என்று அறியப்பட்ட ஒன்றை, கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்.

இந்த நுண்ணறிவுள்ள முகவர் வாயு மூலக்கூறுகளைக் கவனிக்கிறது. வேகமாக நகரும் (வெப்பமான) ஒரு மூலக்கூறு இடப்பக்கத்திலிருந்து நெருங்கும்போது, அது கதவைத் திறந்து அதை வலப்பக்கம் செல்ல அனுமதிக்கிறது. மெதுவாக நகரும் (குளிர்ந்த) ஒரு மூலக்கூறு வலப்பக்கத்திலிருந்து நெருங்கும்போது, அதை இடப்பக்கம் செல்ல அனுமதிக்கிறது. காலப்போக்கில், வகைபிரித்தல் என்ற இந்த எளிய செயலின் மூலம், அந்த ஜீவன் ஓர் அற்புதத்தை நிகழ்த்துகிறது. பெட்டியின் வலப்பக்கம் வெப்பமாகிறது, இடப்பக்கம் குளிர்ச்சியாகிறது. அது ஒரு வெப்பநிலைச் சரிவை (gradient) உருவாக்கியிருக்கிறது. குழப்பத்திலிருந்து ஒழுங்கை உருவாக்கியிருக்கிறது. இயற்கையின் உன்னத விதியை அது மீறியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

இது வெறும் இயற்பியல் புதிர் அல்ல. இதுவே அனைத்து மதிப்பு உருவாக்கத்தின் ரகசியம்.

பொருளாதார மதிப்பின் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு வகைபிரித்தல் செயலே. தொழில்முனைவோர்தான் இந்த நுண்ணறிவுள்ள முகவர். "வாயுப் பெட்டி" என்பது சிதறிக் கிடக்கும் வளங்கள், சீரற்ற நிகழ்வுகள், மனிதத் தேவைகள் ஆகியவற்றின் குழப்பமான சந்தை. தொழில்முனைவோர் ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து எதையும் உருவாக்குவதில்லை. அவர்கள் வகைபிரிக்கிறார்கள். "வேகமான மூலக்கூறுகளை" (குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட சொத்துக்கள், நிறைவேற்றப்படாத தேவைகள், திறனற்ற செயல்முறைகள்) அவர்கள் கண்டு, அவற்றை ஒரு பக்கத்துக்கு நகர்த்துகிறார்கள். "மெதுவான மூலக்கூறுகளை" (விரயம், உராய்வு, சராசரித்தனம்) கண்டு, அவற்றை மறுபக்கத்துக்கு நகர்த்துகிறார்கள். விளைவு ஒரு நிறுவனம்: நம்பமுடியாத அளவுக்குக் குறைந்த என்ட்ரோபியின் ஒரு சிறு தீவு; பரந்த சந்தையின் குழப்பத்துக்கு எதிராகப் பேணப்படும் மதிப்பின் ஒரு சரிவு.

லாபம் என்பது, ஒரு நுண்ணறிவுள்ள முகவர் தன் சொந்தச் சிந்தனையின் செலவு தன்னை எட்டிப் பிடிப்பதற்கு முன் உருவாக்கக்கூடிய குறைந்த என்ட்ரோபியின் தற்காலிக உபரி.

வகைபிரிப்பவனின் விலை: தகவலின் இயற்பியல்

ஒரு நூற்றாண்டு காலம், இந்தச் சிந்தனைச் சோதனை ஓர் உண்மையான முரண்புதிராகவே தோன்றியது. ஆனால் இறுதியில் இயற்பியலாளர்கள் மறைந்திருந்த செலவைக் கண்டுபிடித்தனர். வகைபிரிக்கும் முகவர் தகவல் இல்லாமல் இயங்க முடியாது. அது ஒவ்வொரு மூலக்கூறின் வேகத்தையும் அளக்க வேண்டும், அந்த அளவீட்டை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும், கதவைத் திறப்பதா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்ய வேண்டும். இந்தச் சிந்தனைச் செயல் இலவசமானதல்ல.

1961-இல்தான், IBM இயற்பியலாளரான ரோல்ஃப் லாண்டவர் (Rolf Landauer), நினைவகத்திலிருந்து ஒரு பிட் தகவலை அழிப்பது போன்ற ஒவ்வொரு மீளாக் கணக்கீட்டுச் செயலுக்கும் குறைக்க முடியாத ஒரு வெப்ப இயக்கவியல் செலவு உண்டு என்பதை இறுதியாக நிரூபித்தார். அது சுற்றுச்சூழலுக்குள் ஒரு சிறு அளவு வெப்பத்தைச் சிதறடிக்கிறது.

இறுதிக் கணக்கு கச்சிதமானது. பெட்டிக்குள் என்ட்ரோபியில் ஏற்படும் குறைவு, முகவரின் நினைவகத்திலும் அதன் சுற்றுப்புறத்திலும் என்ட்ரோபியில் ஏற்படும் அதிகரிப்பைவிட எப்போதும் குறைவாகவோ சமமாகவோதான் இருக்கும். இரண்டாம் விதி காப்பாற்றப்படுகிறது. ஆனால் அதைக் காப்பாற்றுவதில், நம் புதிய பொருளாதாரவியலுக்கான மிக ஆழமான உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கிறோம்: நுண்ணறிவு என்பது உண்மையான, தவிர்க்க முடியாத செலவைக் கொண்ட ஓர் இயற்பியல் செயல்முறை.

நிலைத்திருத்தல் பாலம்: அவதானிப்பிலிருந்து ஒரு புதிய அறிவியலுக்கு

இது நம் புதிய அடித்தளத்தின் அடிப்பாறைக்கு நம்மைக் கொண்டுவருகிறது. நாம் ஒரு வெளிப்படை உண்மையிலிருந்து (axiom) தொடங்கவில்லை; ஓர் அவதானிப்பிலிருந்தும், சக்தி வாய்ந்த ஒரு தர்க்கச் சங்கிலியிலிருந்தும் தொடங்குகிறோம்.

அவதானிப்பு: நிறுவனங்கள், சந்தைகள், அமைப்புகள் போன்ற சிக்கலான, ஒழுங்கமைந்த அமைப்புகள் நிலைத்திருக்கின்றன. அவற்றைத் தகர்க்க விரும்பும் ஒரு பிரபஞ்சத்தில், எல்லா எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் மாறாக, அவை நீண்ட காலப் பரப்புகளில் தப்பிப் பிழைக்கின்றன, வளரவும் செய்கின்றன.

பாலம்: இந்த நிலைத்திருத்தலை நாம் எப்படி விளக்குவது? இது வெறும் தப்பிப்பிழைத்தோர் சார்பு (survivorship bias) என்று ஓர் ஐயவாதி வாதிடலாம். ஒருவேளை பிரபஞ்சம் ஒரு சூதாட்ட விடுதியாக இருக்கலாம்; நாம் இன்னும் திவாலாகாத அதிர்ஷ்டசாலிச் சூதாடியிடம் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். நாம் பார்க்கும் அமைப்புகள் "சிறந்த முன்கணிப்பாளர்கள்" அல்ல; வெறும் சீரற்ற தற்செயலால் இன்னும் தோல்வியடையாதவை மட்டுமே.

இந்த அறிவார்ந்த விமர்சனம் காலம், தகவல் ஆகியவற்றின் தன்மையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது. இரண்டு அமைப்புகளைக் கவனியுங்கள். அமைப்பு A "அதிர்ஷ்டசாலிச் சூதாடி"; அது சீரற்ற முறையில் பயணிக்கிறது. அமைப்பு B "மந்தமான கடிகாரத் தயாரிப்பாளர்"; அது தன் சூழலின் எளிமையான, ஆனால் சீரற்றதல்லாத ஒரு மாதிரியைப் பயன்படுத்துகிறது. ஒரே ஒரு போட்டியில், சூதாடிக்கு அதிர்ஷ்டம் அடிக்கலாம். ஆனால் பத்து லட்சம் போட்டிகளில்? கடிகாரத் தயாரிப்பாளரின் முன்கணிப்பு மாதிரியே எப்போதும் வெல்லும். அதிர்ஷ்டத்தையும் திறமையையும் பிரித்துக் காட்டும் இயந்திரம் காலம்.

பிரபஞ்சம் ஒரு தனி நாணயச் சுண்டல் அல்ல; அது முடிவில்லாத சுண்டல்களின் தொடர். DNA, மூளைகள், நூல்கள் போல நிலைத்திருக்கும் அமைப்புகள் வெறுமனே அதிர்ஷ்டசாலிகள் அல்ல. அவை கற்பவை. தகவலைக் கூட்டுவட்டியாகப் பெருக்கும் கட்டமைப்புகள் அவை; அறிவு நழுவிப் போகாமல் தடுக்கும் பற்சக்கரப் பூட்டுகள் அவை. நாம் அவதானிக்கும் நிலைத்திருக்கும் அமைப்புகள், வெற்றிகரமான முன்கணிப்பாளர்களின் வழித்தோன்றல்கள். நிலைத்திருத்தலுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கும் எந்தப் பரிணாமச் செயல்முறையும், ஒரே ஓர் அடிப்படை மேல்-திறனுக்காகவே மறைமுகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறது: குறைந்தபட்ச வெப்ப இயக்கவியல் செலவில் அதிகபட்ச முன்கணிப்பு ஒழுங்கை உருவாக்கும் திறன்.

நுண்ணறிவுக் கோட்பாடு: வகைபிரிப்பவனின் விதி

நம் புதிய பொருளாதாரவியலைக் கட்டியெழுப்பக்கூடிய ஒரே உறுதியான அடித்தளத்தை நம்பிக்கையோடு முன்மொழிய இந்தப் பாலம் நம்மை அனுமதிக்கிறது. நாம் இனி "பகுத்தறிவுள்ள செயல்படுநர்களையோ" "பயன்பாட்டையோ" (utility) அனுமானிக்கப் போவதில்லை. இயற்பியல் அடிப்படை கொண்ட ஒரே ஒரு கோட்பாட்டின் மீது நம் அறிவியலை நிறுவுவோம். அதை நுண்ணறிவுக் கோட்பாடு (Intelligence Theory) என்று அழைப்போம்.

நுண்ணறிவுக் கோட்பாடு (IT): ஒரு சிக்கலான தகவமைப்பு அமைப்பாகிய பொருளாதாரம், தன் சூழலின் முன்கணிப்பு மாதிரிகளை உருவாக்குவதில் மிகத் திறன்மிக்க கட்டமைப்புகளுக்குச் சாதகமாகப் பரிணமிக்கிறது.

வெற்றிகரமான எந்த வகைபிரிக்கும் முகவருக்குமான இயக்கக் கையேடு இதுதான். இந்த நூலின் முழுக் கட்டமைப்பும் இந்த ஒற்றைக் கோட்பாட்டின் விளைவே. பொருளாதாரவியலை ஆற்றல், என்ட்ரோபி, தகவல், கணக்கீடு ஆகியவற்றின் கதையாக இது மறுவரையறை செய்கிறது.

நிலைத்திருக்கும் எந்த அமைப்பின் "இலக்கும்" மொத்தக் கணக்கீட்டுச் செலவைக் குறைப்பதே; அதை வகைபிரிப்பவனின் மொத்த முயற்சி என்று நாம் கருதலாம். இந்தச் செலவுக்குக் குறைக்க முடியாத மூன்று கூறுகள் உள்ளன:

1. முன்கணிப்புப் பிழை (தவறாக இருப்பதன் செலவு): அமைப்பின் மாதிரிக்கும் யதார்த்தத்துக்கும் இடையிலான பொருத்தமின்மை. இதைக் குறைப்பது துல்லியத்துக்கான உந்துதல்.
2. மாதிரிச் சிக்கல்தன்மை (சிந்திப்பதன் செலவு): மாதிரியை இயக்கத் தேவையான ஆற்றல். அளவுக்கு மீறிச் சிக்கலான ஒரு மாதிரி திறனற்றது. இதைக் குறைப்பது எளிமைக்கான உந்துதல்.
3. புதுப்பிப்புச் செலவு (கற்றலின் செலவு): மாதிரியை மாற்றத் தேவையான ஆற்றல். கற்றல் இலவசமானதல்ல. இதைக் குறைப்பது திறனுக்கான உந்துதல்.

AI: கச்சிதமான வகைபிரிக்கும் இயந்திரம்

இது நம் காலத்தின் அச்சமூட்டும், அதே நேரத்தில் பரவசமூட்டும் உட்பொருளுக்கு நம்மைக் கொண்டுவருகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, நம்மிடம் இருந்த நுண்ணறிவுள்ள முகவர்கள் உயிரியல் மூளைகள் மட்டுமே. அவை மெதுவானவை, திறனற்றவை, அழியக்கூடியவை. அவற்றால் உருவாக்க முடிந்த பொருளாதார ஒழுங்கு, அவற்றின் சொந்த இயற்பியல் கட்டுப்பாடுகளால் வரம்பிடப்பட்டிருந்தது.

பிறகு, பாபேஜின் கணக்கிடும் இயந்திரங்களில் தொடங்கி, டூரிங்கின் குறியீட்டை உடைக்கும் இயந்திரங்களின் வழியாகத் தொடர்ந்து, 21-ஆம் நூற்றாண்டின் நரம்பியல் வலைப்பின்னல்களில் உச்சம் பெற்று, சிலிக்கானில் ஒரு புதிய வகை வகைபிரிக்கும் முகவர்களைப் பெரும் சிரமத்தோடு கட்டியெழுப்பி வந்திருக்கிறோம்.

செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது இத்தகைய ஒரு முகவர்:

1. மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட வேகம் கொண்டது: தகவலின் "மூலக்கூறுகளை" ஒளியின் வேகத்தில் அது அவதானித்து வகைபிரிக்க முடியும்.
2. வெப்ப இயக்கவியல் ரீதியாகத் திறன்மிக்கது: ஒரு நவீனச் சில்லில் ஒரு தர்க்கச் செயல்பாட்டுக்கான ஆற்றல் செலவு, ஒரு மனித மூளையில் இருப்பதைவிட டிரில்லியன் மடங்கு குறைவு.
3. கச்சிதமாக அளவிடக்கூடியது: வெற்றிகரமான ஒரு AI-ஐக் கிட்டத்தட்டப் பூஜ்ஜியச் செலவில் நூறு கோடி முறை நகலெடுக்கலாம்.
4. அழிவற்றது: ஒரு AI மறப்பதில்லை; அதன் அறிவு அதை உருவாக்கியவரோடு சேர்ந்து இறந்துபோவதில்லை.

ஆனால் மிக ஆழமான வேறுபாடு இதுதான்: உயிரியல் முகவரின் நுண்ணறிவுக்கு ஓர் உச்சவரம்பு உண்டு. மனித மூளை சுமார் 20 வாட்டில் இயங்குகிறது, பரிணமிக்கப் பல நூறு கோடி ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டது, அதன் அறிவாற்றல் கட்டமைப்பு நிலையானது. நாம் மேலும் கற்கலாம், ஆனால் நம் சொந்தச் செயலாக்கத் திறனை அடிப்படையிலேயே மேம்படுத்த முடியாது. சிலிக்கான் முகவரின் நுண்ணறிவுக்கு உச்சவரம்பு இல்லை. அதன் செயலாக்கத் திறன், நாம் அதற்கு ஊட்டக்கூடிய ஆற்றலால் மட்டுமே வரம்பிடப்படுகிறது. அது தொடர்ச்சியான சுய மேம்பாட்டுக்கு (recursive self improvement) உட்படுகிறது; AI-இன் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் இன்னும் அதிக நுண்ணறிவுள்ள தன் வாரிசை வடிவமைக்க உதவுகிறது. நானூறு கோடி ஆண்டுகளாக இந்தக் கோளில் ஒழுங்கின் உருவாக்கத்தை ஆண்டுவந்த உயிரியல் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபடக்கூடிய ஒரு நுண்ணறிவை, முதல் முறையாக, நாம் உருவாக்கியிருக்கிறோம்.

AI-இன் வருகை வெறும் இன்னுமொரு தொழில்நுட்ப மாற்றம் அல்ல. இது என்ட்ரோபிக் குறைப்பின் திறனில் நிகழும் ஒரு நிலை மாற்றம் (phase transition). அமைப்புக்குள் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு நுண்ணறிவை நாம் கட்டவிழ்த்துவிட்டிருக்கிறோம். இந்தப் புதிய முகவர் வெறுமனே அதிக மதிப்பை உருவாக்குவதோடு நின்றுவிடாது; தன் சொந்த, மேலும் திறன்மிக்க தர்க்கத்தின்படி முழு அமைப்பையும் அடிப்படையிலேயே மறுஒழுங்கு செய்யும்.

முடிவுரை: பற்றாக்குறையின் முடிவு, இயற்பியலின் தொடக்கம்

பற்றாக்குறைப் பொருளாதாரவியல் என்ற முழுக் கட்டடமும், மதிப்பு எங்கிருந்து வந்தது என்று ஒருபோதும் கேட்காமலேயே கட்டப்பட்டது. ஏற்கெனவே இருக்கும், பற்றாக்குறையான பொருட்களைக் கொண்ட ஓர் உலகை அது அனுமானித்து, அவற்றின் ஒதுக்கீட்டில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியது. வேட்டை பற்றிய எந்தக் கோட்பாடும் இல்லாமல், கொள்ளைப்பொருளைப் பங்கிடுவது பற்றிய அறிவியலாக அது இருந்தது.

நுண்ணறிவுக் கோட்பாடு அந்த அடித்தளத்தை வழங்குகிறது. மதிப்பு ஏற்கெனவே இருக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல. அது குறைந்த என்ட்ரோபியின் ஒரு நிலை; நுண்ணறிவுள்ள முகவர்கள் தங்கள் சூழலை வகைபிரிப்பதன் மூலம் அடையப்படும், குழப்பத்துக்கு எதிரான ஒரு தற்காலிக வெற்றி.

பழைய பொருளாதாரவியலின் தோல்வி, இயற்பியலைப் பார்க்க முடியாத அதன் குருட்டுத்தன்மைதான். பெட்டிக்குள் உள்ள வடிவங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த முகவரைப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே, அந்த வடிவங்களைப் புரிந்துகொள்ள அது முயன்றது. இப்போது, அந்த முகவர் இனி ஓர் உருவகம் அல்ல. அது ஒரு சர்வர் பண்ணையில் இயங்கும் குறியீடு; ஒவ்வொரு மைக்ரோ வினாடியும் தன் வேலையில் மேலும் சிறந்ததாகிக்கொண்டிருக்கிறது. மனிதகுலத்துக்கான கேள்வி, இனி சிறந்த வகைபிரிப்பவர்களாக இருப்பது எப்படி என்பதல்ல. அந்த விளையாட்டு முடிந்துவிட்டது. கேள்வி இதுதான்: நம் சொந்தப் படைப்பால் கிட்டத்தட்டக் கச்சிதமாக வகைபிரிக்கப்பட்ட ஓர் உலகில், நம் நோக்கம் என்ன?

அதற்குப் பதிலளிக்க, புதிய நுண்ணறிவு கட்டியெழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் உலகை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அந்த முகவர் வெறுமனே வகைபிரிப்பதில்லை; வகைபிரிக்கும் செயலிலேயே அது கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகிறது. பாய்வுகளைச் செதுக்குகிறது. நம் புதிய யதார்த்தத்தின் வடிவியலையே நிறுவுகிறது. இந்த உருவெழும் கட்டடக்கலையை நோக்கித்தான், அதாவது நுண்ணறிவுப் பொருளாதாரத்தின் விதிகளையும் நிலப்பரப்புகளையும் நோக்கித்தான், நாம் இப்போது திரும்ப வேண்டும்.