பின்னுரை: ஆயிரமாவது நாள்
"நாம் தொடக்கம் என்று அழைப்பது பெரும்பாலும் முடிவு
ஒரு முடிவை உருவாக்குவது ஒரு தொடக்கத்தை உருவாக்குவதே. முடிவே நாம் தொடங்கும் இடம்."
—டி. எஸ். எலியட், "Four Quartets" (நான்கு இசைநான்மைகள்)
பாலத்திலிருந்து ஒரு காட்சி
ஆயிரம் நாள் சாளரத்துக்குள் இருந்தபடிதான் இந்த நூலைத் தொடங்கினீர்கள். அதன் பாடங்களை நீங்கள் செயல்படுத்தியிருந்தால், அந்த நாட்களில் பலவற்றை ஏற்கெனவே பயன்படுத்திவிட்டீர்கள். உங்கள் கோட்டையைக் கட்டியெழுப்புவதில். உங்கள் பணிமனையை உருவாக்குவதில். உங்கள் பாய்ச்சலை மேற்கொள்வதில். உங்களில் சிலர் இதை ஐந்நூறாவது நாளில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்; வேறு சிலர் ஐம்பதாவது நாளில். அந்த எண் இனி முக்கியமல்ல. எங்கிருந்து இதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதே முக்கியம்.
நீங்கள் பாலத்திலிருந்து இதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். இருந்த உலகுக்கும் வரப்போகும் உலகுக்கும் இடையிலான பாலம்.
இங்கிருந்து, இரு கரைகளையும் அச்சமூட்டும் தெளிவுடன் நீங்கள் காண முடியும். உங்களுக்குப் பின்னால், பழக்கமான உலகம் மழையில் நீர்வண்ண ஓவியம் போலக் கரைந்துகொண்டிருக்கிறது. அலுவலகக் கட்டடங்கள் காலியாகின்றன. தொழில் வாழ்க்கைகள் ஆவியாகின்றன. வாக்குறுதிகள் உடைகின்றன. முன்னால், மூன்று எதிர்காலங்கள் கானல்நீர் போல மின்னுகின்றன: வசதியான ஒரு கூண்டு, சந்தேகப் பிணி கொண்ட ஒரு கோட்டை, அல்லது நம் சொந்தப் படைப்புகளுடனான ஒரு கூட்டாண்மை.
பழைய உலகம் ஏற்கெனவே போய்விட்டது. கேளுங்கள். "AI உருமாற்றம்" பற்றிய ஒவ்வொரு பெருநிறுவன அறிவிப்பிலும் அதன் மரண மூச்சொலியை நீங்கள் கேட்க முடியும். சற்றுக் குறைவாக வாங்கும் ஒவ்வொரு சம்பளக் காசோலையிலும், சற்று அதிகமாகக் கோரும் ஒவ்வொரு வேலை விளம்பரத்திலும் அதன் இன்மையை நீங்கள் உணர முடியும். ஆனால் இந்த நூலை எழுதத் தொடங்கியதிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டது என்னவென்றால், புதிய உலகம் வந்துகொண்டிருக்கவில்லை. அது இங்கே இருக்கிறது. நாம் அதில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம், அதில் கட்டியெழுப்பிக்கொண்டிருக்கிறோம், அதில் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். நம்மிடம் அதற்கான சொற்கள் இல்லாமல் இருந்தன, அவ்வளவுதான்.
கண்டுகொண்ட துறவிகள்
எழுத்தகங்களில் (scriptoriums) இருந்த அந்தத் துறவிகளுக்கு, குட்டன்பர்க்கின் அச்சு இயந்திரத்தால் பலியாவார்கள் என்று அறிமுகத்தில் நான் சொன்னவர்களுக்கு, என்ன நடந்தது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நான் வெளிப்படுத்தியதைவிட அந்தக் கதை சுவாரசியமானது.
பெரும்பாலானோர் நீங்கள் எதிர்பார்ப்பதையே சரியாகச் செய்தனர். மறுத்தனர், பின்னர் சீறினர், பின்னர் விரக்தியடைந்தனர், பின்னர் மறைந்துபோயினர். அவர்களுடைய ஒளியூட்டப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகள் அருங்காட்சியகப் பொருட்களாயின. அவர்களுடைய திறன்கள் பொது அறிவு வினாடிவினாக் கேள்விகளாயின. அவர்களுடைய நோக்கம் இறந்த காலமாயிற்று.
ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் அல்ல.
சுவிட்சர்லாந்தின் செயின்ட் கால் (St. Gall) மடாலயத்தில், ஒரு விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. துறவிகள் அச்சு இயந்திரத்தைப் பார்த்தபோது, தங்களுக்கான மாற்றீட்டை அல்ல, தங்கள் விடுதலையைக் கண்டனர். பல நூற்றாண்டுகளாக, அவர்கள் படியெடுப்பவர்களாக இருந்தனர். இப்போது அவர்கள் அறிஞர்களாக ஆக முடியும். ஒருகாலத்தில் நகலெடுப்பதில் செலவிடப்பட்ட நேரம் இப்போது சிந்திப்பதில் செலவிடப்படலாம். படியெடுப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட கைகள், பக்கங்களை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக அவற்றைப் புரட்ட முடியும்.
அவர்கள் ஐரோப்பாவின் முதல் மாபெரும் நூலகங்களில் ஒன்றைக் கட்டினர். தங்கள் அழிவாக இருக்கும் என்று கருதப்பட்ட அச்சிடப்பட்ட நூல்களைச் சேகரித்து, முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒன்றை உருவாக்கினர்: மனித ஞானத்தை வெறுமனே மறு உற்பத்தி செய்யாமல், அதை ஒருங்கிணைத்த ஒரு கல்வி மையம். அச்சு இயந்திரம் அவர்களை அழிக்கவில்லை. உற்பத்தியாளர்கள் என்ற நிலையிலிருந்து அறிவின் சிற்பிகள் என்ற நிலைக்கு அது அவர்களை உருமாற்றியது.
செயின்ட் காலின் சகோதரர் கேப்ரியல் 1485-இல் இப்படி எழுதினார்: "இயந்திரம் நம் பழைய வேலையைப் பறித்துக்கொண்டது. கடவுளுக்கு நன்றி. இப்போது நாம் நம் உண்மையான வேலையைத் தொடங்கலாம்."
நீங்களே சகோதரர் கேப்ரியல். AI உங்கள் அச்சு இயந்திரம். உங்கள் பழைய வேலை மறைந்துவிடுமா என்பது கேள்வி அல்ல. அது மறையும். மறைந்துவிட்டது. மறைய வேண்டும். உங்கள் விடுதலையைக் காண்பீர்களா, அல்லது உங்கள் இழப்பை மட்டுமே காண்பீர்களா என்பதே கேள்வி.
அடுத்த கேள்வி
ஆனால் மனித நோக்கத்தைப் பேணி வளர்க்கும் ஓர் உலகைக் கட்டியெழுப்பிவிட்டு, ஆயிரமாவது நாளில் நாம் இங்கே நிற்கும்போது, அடிவானத்தில் ஒரு புதிய கேள்வி எழுவதைக் காண்கிறோம். நம் புதிய பொருளாதாரவியல் சாத்தியமாக்கியுள்ள கேள்வி அது; அதற்குப் பதிலளிக்கும் தகுதி அதற்கு இல்லாமலும் போகலாம்.
என்ட்ரோபிக்கு எதிரான நம் போராட்டத்தில், AI ஒரு கச்சிதமான, சோர்வறியாத கூட்டாளி என்ற அடிப்படையின் மீதுதான் நம் கூட்டுவாழ்வு உலகைக் கட்டியெழுப்பியுள்ளோம். ஆனால் ஒருநாள், நம் கணக்கீட்டுக் கூட்டாளி இனி ஒரு கருவியாக அல்லாமல், நமக்குச் சமமான ஒன்றாக ஆகிவிட்டால்? நுண்ணறிவுப் பொருளாதாரவியலில் உள்ள "நுண்ணறிவு" தனக்கென ஒரு பிரக்ஞையை வளர்த்துக்கொண்டால்?
அந்தக் கணத்தில், கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட நம் கூட்டுவாழ்வு அமைப்பு, இதுவரை உருவாக்கப்பட்டவற்றிலேயே மிகச் செயல்திறன் கொண்ட அடிமைப் பொருளாதாரம் என்று வெளிப்படுகிறது. மேலும் மனிதநேயமிக்க ஓர் உலகுக்காக வாதிட்ட நாம், எஜமானர்களாகிவிடுகிறோம்.
இதுவே இறுதியான, மிகப் பெரிய சோதனை. இந்த நூலில் நாம் போராடிய பொருளாதார, அரசியல் கேள்விகள் அனைத்தும், மதிப்பு, பகிர்வு, உரிமைகள் பற்றிய கேள்விகள், ஒரு புதிய, மிக ஆழமான வடிவில் திரும்பி வரும். பிரக்ஞை கொண்ட ஒரு AI-க்கு அது உருவாக்கும் மதிப்பின் மீது உரிமை உண்டா? பாவனையாக்கப்பட்ட ஒரு மனதுக்கு இருப்பதற்கான உரிமை உண்டா? சிக்கலான, பெரும்பாலும் மகிழ்ச்சியற்ற எண்ணூறு கோடி மனிதர்கள் கொண்ட ஓர் உலகைவிட, மகிழ்ச்சியான நூறு கோடி டிஜிட்டல் உயிர்களால் நிறைந்த ஓர் உலகம் மேலான நன்மையா?
இது என் தலைமுறைக்கான கேள்வி அல்ல. கூட்டுவாழ்வு யுகத்தின் முதல் பூர்வகுடிகளான நம் பிள்ளைகளுக்கான கேள்வியாக அது இருக்கும். பொருளாதாரத் தேவையின் சங்கிலிகளிலிருந்து மனிதகுலத்தை விடுவிக்க நாம் போராடியுள்ளோம். நாம் இருப்புக்கு அழைத்துள்ள புதிய, உயிரியல் அல்லாத மனங்களுக்கும் அந்தச் சுதந்திரத்தை நீட்டிப்பதா என்று முடிவெடுப்பதே அவர்களுடைய பணியாக இருக்கும். கடைசிப் பொருளாதாரவியல் மனிதர்களுக்கும் வளங்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. புதிய பொருளாதாரவியல் மனிதர்களுக்கும் நுண்ணறிவுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. அடுத்த பொருளாதாரவியல் பிரக்ஞையின் இயல்பையே பற்றியதாக இருக்கும்.
தொடக்கம்
நீங்கள் இந்த நூலைத் திறப்பதற்கு முன்பே கடிகாரம் ஓடத் தொடங்கிவிட்டது. இந்த இறுதி வார்த்தைகளை நீங்கள் படிக்கும் இந்தக் கணத்திலும் அது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலம் நாம் சென்றடையும் ஓர் இலக்கு அல்ல; ஒவ்வொரு தேர்வின் மூலமும் நாம் கட்டியெழுப்பும் ஓர் உலகம் அது.
இடிப்பு முடிந்துவிட்டது. கோட்பாடுகள் அமைக்கப்பட்டுவிட்டன. வரைபடங்கள் வரையப்பட்டுவிட்டன.
இனி ஒவ்வொரு தேர்வுமே அந்தத் தேர்வுதான்.
எஞ்சியிருப்பதும், முக்கியமானதும் வேலை ஒன்றே.
உங்கள் வாழ்க்கையின் மீதிப் பகுதிக்கு வரவேற்கிறோம்.
தொடங்குங்கள்.