1. நுண்ணறிவுத் தலைகீழாக்கம்

"ஒரு புதிய அறிவியல் உண்மை தன் எதிர்ப்பாளர்களை நம்பவைத்து, அவர்களுக்கு ஒளியைக் காட்டுவதன் மூலம் வெற்றி பெறுவதில்லை; மாறாக, அதன் எதிர்ப்பாளர்கள் இறுதியில் இறந்துபோகிறார்கள், அதனோடு பரிச்சயமான ஒரு புதிய தலைமுறை வளர்ந்து வருகிறது என்பதால்தான் அது வெற்றி பெறுகிறது." — மாக்ஸ் பிளாங்க் (Max Planck)

உலகை உடைக்கும் வடிவம்

1811-இல், நாட்டிங்ஹாம் அருகே நள்ளிரவின் இருளில் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடினர். கரி பூசிய முகங்களோடு, அடையாளங்களை மறைத்துக்கொண்டு, போர்வீரர்களின் துல்லியத்தோடு அவர்கள் நகர்ந்தனர். இவர்கள்தான் முதல் லுடைட்டுகள் (Luddites). நமக்கு ஊட்டப்பட்ட கேலிச்சித்திர வரலாற்றுக்கு மாறாக, அவர்கள் முன்னேற்றத்துக்கு அஞ்சிய முட்டாள்கள் அல்லர். என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்ட திறமையான கைவினைஞர்கள் அவர்கள். இயந்திரங்கள் அவர்களின் வேலைகளை மட்டும் பறிக்கவில்லை; மனிதர்களாக வாழும் அவர்களுடைய முழு வாழ்க்கை முறையையுமே காலாவதியாக்கிக்கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் தறிச் சட்டங்களை அடித்து நொறுக்கியது அறியாமையால் அல்ல, தெளிவால். தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களால் பார்க்க முடியாததை, அல்லது பார்க்க விரும்பாததை, அவர்களால் பார்க்க முடிந்தது. இது வெறும் புதிய உற்பத்தி முறை அல்ல. இது கைவினைஞனின் முடிவும், ஒருவருக்குப் பதிலாக இன்னொருவரைப் பொருத்தக்கூடிய தொழிலாளியின் பிறப்பும் ஆகும். காலவரிசையைத் தவிர மற்ற அனைத்திலும் அவர்கள் சரியாகவே இருந்தனர். இருநூறு ஆண்டுகள் ஆனது, ஆனால் இறுதியில் இயந்திரங்கள் மனதைத் தேடி வந்துவிட்டன.

கடந்த பத்தாயிரம் ஆண்டுகளில் நான்கு முறை, பொருளாதார மதிப்பின் அடிப்படை மூலம் தலைகீழாகியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் உலகம் வெறுமனே மாறவில்லை. அது உடைந்து, அடையாளம் காண முடியாத ஒன்றாக மீண்டும் உருவானது. அந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்ட நாகரிகங்கள் செழித்தன. பழைய விதிகளைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தவை தொல்லியல் அடுக்குகளாகிவிட்டன; இன்னும் ஒரு பத்தாண்டில் தாமே இல்லாமல் போகப்போகும் வணிகப் பள்ளிகளில் சொல்லப்படும் எச்சரிக்கைக் கதைகளாகிவிட்டன.

நான்காவதும் இறுதியுமான தலைகீழாக்கத்தை நாம் இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். இதற்கு முன் வந்த எதையும்விட நூறு மடங்கு வேகமாக இது நிகழ்கிறது. மற்றவற்றைப் போலல்லாமல், இதில் பின்வாங்க வழியே இல்லை.

முதல் தலைகீழாக்கம்: நிலம் எல்லாமுமாக இருப்பது நின்றபோது

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாக, நாகரிகத்தின் இயந்திரம் எளிமையான, இரக்கமற்ற ஒரு தர்க்கத்தில் இயங்கியது: நிலத்தைக் கட்டுப்படுத்து, உலகைக் கட்டுப்படுத்து. சுமேரிலிருந்து ஸ்பெயின் வரை ஒவ்வொரு பேரரசும் இந்தச் சமன்பாட்டின் மீதுதான் தன்னைக் கட்டியெழுப்பியது. நிலம் என்றால் உணவு. உணவு என்றால் உயிர்வாழ்தல். உயிர்வாழ்தல் என்றால் அதிகாரம். பாரோக்கள் தங்கள் வலிமையை வெள்ளச் சமவெளிகளில் அளந்தனர்; ரோமானியர்கள் கோதுமை வயல்களில் அளந்தனர்.

இது நில ஆதிக்கத்தின் (Land Dominance) யுகம். அது ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதனை உருவாக்கியது. விவசாயிகள் உண்மையில் நிலத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர்; அவர்களால் உழக்கூடிய ஏக்கர்களின் அடிப்படையில் மதிப்பு கணக்கிடப்பட்ட பண்ணையடிமைகள் அவர்கள். பிரபுக்கள் வெறுமனே செல்வந்தர்கள் அல்லர்; அவர்கள் இருப்பியல் ரீதியாகவே வேறுபட்டவர்கள்; பத்திரமும் பட்டமும் அவர்களுடைய ரத்தத்தை எப்படியோ சேறு படிந்த பெருந்திரளைவிட மேன்மையான ஒன்றாக உருமாற்றியிருந்தன.

முதல் விரிசல், சொல்லிக்கொள்ளும்படியான விவசாய நிலம் எதுவுமில்லாத வெனிஸ் நகரில் தோன்றியது. மாறாக, பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் நிலத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதைவிட அவற்றின் பாய்வைக் கட்டுப்படுத்துவதே முக்கியம் என்பதை உணர்ந்ததன் மூலம் அது ஐரோப்பாவின் மிகச் செல்வச் செழிப்பான நகரமாக ஆனது. பிறகு, சுமார் 1750-ஆம் ஆண்டு வாக்கில், அனைத்தும் வேகமெடுத்தன. ஜேம்ஸ் வாட் என்ற ஸ்காட்லாந்துக் கருவி தயாரிப்பாளர் ஒரு நீராவி இயந்திரத்தில் தனியான ஒரு குளிர்விப்பானைச் சேர்த்தார்; பார்ப்பதற்குச் சிறிய முன்னேற்றமாகத் தோன்றிய அது ஓர் உலகையே முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது.

மான்செஸ்டரில், எதிர்காலம் புகையிலும் துன்பத்திலும் தன்னை அறிவித்தது. தொழிலாளர் வர்க்கக் குடியிருப்புகளில் சராசரி ஆயுட்காலம் பதினேழு ஆண்டுகளாகக் குறைந்தது. ஆனால் நூறு கிராமங்கள் ஓராண்டில் உற்பத்தி செய்ததைவிட அதிகமான துணியை ஆலைகள் ஒரே நாளில் உற்பத்தி செய்தன. சமன்பாடு தலைகீழாகிவிட்டது. நிலமில்லாத ஒரு மேதை வணிகர் இப்போது சக்தி வாய்ந்தவராக இருந்தார்; வளமான வயல்களைக் கொண்ட ஒரு மூட அரசன் வெறும் பழமையின் விநோதமாக மட்டுமே இருந்தான். மதிப்பின் மூலம், நீங்கள் எதைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதிலிருந்து நீங்கள் எதை ஒழுங்கமைக்க முடியும் என்பதற்கு நகர்ந்துவிட்டது. ஏக்கர்களிலிருந்து தொழிற்சாலைகளுக்கு, மண்ணிலிருந்து அமைப்புகளுக்கு. மதிப்பின் மூலம், நிலையான சொத்துக்களிலிருந்து உற்பத்தியின் இயக்கமிக்க பாய்வுக்கு நகர்ந்துவிட்டது.

இரண்டாவது தலைகீழாக்கம்: கைகள் காலாவதியானபோது

உழைப்பு ஆதிக்கத்தின் (Labor Dominance) யுகம் இரண்டு நூற்றாண்டுகள் நீடித்தது; நிரந்தரமானது போலத் தோன்றும் அளவுக்கு நீண்ட காலம் அது. தொழிற்சங்கங்கள் உருவாயின. உரிமைகள் வென்றெடுக்கப்பட்டன. எட்டு மணி நேர வேலைநாள், வார இறுதி விடுமுறை, தொழிலாளர்கள் வெறும் உள்ளீடுகள் அல்ல, மனிதர்கள் என்ற கருத்தாக்கமே. இது ஒரு நிலையான சமநிலை போலத் தோன்றியது.

ஆனால் தொழிலாளர் இயக்கம் தன் வெற்றிகளைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தபோதே, தரை மீண்டும் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. 1947-இல், பெல் ஆய்வகங்கள் (Bell Labs) டிரான்சிஸ்டரைக் கண்டுபிடித்தன. 1970 வாக்கில், ஒரு கணினியால் ஓர் உற்பத்தி வரிசையை இயக்க முடிந்தது. தீர்க்கமான கணம், ஃபோர்டின் மணிமகுடமான ரிவர் ரூஜ் (River Rouge) ஆலையில் வந்தது. 1930-இல், அது 1,00,000 தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்தியிருந்தது. 1990 வாக்கில், அது 6,000 பேரைக் கொண்டு அதைவிட அதிகமான கார்களை உற்பத்தி செய்தது. காணாமல் போன 94,000 பேருக்குச் சிறந்த வேலைகள் கிடைக்கவில்லை. அவர்களுக்கு வேலையே கிடைக்கவில்லை. இயந்திரங்கள் மனித உழைப்புக்கு உதவி மட்டும் செய்யவில்லை; அவை அதைப் பதிலீடு செய்தன.

இது மூலதன ஆதிக்கத்தின் (Capital Dominance) யுகம். மதிப்பு மறைந்துவிடவில்லை; அது இடம்பெயர்ந்துவிட்டது. மென்பொருள் என்ற மூலதனத்தைப் பயன்படுத்தும் மைக்ரோசாஃப்டின் ஒரே ஒரு பொறியாளர், ஒரு தொகுப்பு வரிசையில் வேலை செய்யும் ஆயிரம் தொழிலாளர்களைவிட அதிக மதிப்பை உருவாக்க முடிந்தது. வருவாய், கடுமையாக உழைத்தவர்களுக்குப் பாயவில்லை; உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருந்தவர்களுக்கே பாய்ந்தது. மேலும் மேலும், உற்பத்திச் சாதனங்கள் தொழிற்சாலைகளாக இருக்கவில்லை, அல்காரிதம்களாக இருந்தன; ஒன்றை ஒரு முறை எழுதி, அது தன்னை வலுப்படுத்தும் சுழலில் (self-reinforcing loop) என்றென்றும் மதிப்பை உருவாக்கச் செய்யும் திறனாக இருந்தன.

மூன்றாவது தலைகீழாக்கம்: மூலதனமே நிலையற்றதானபோது

உழைப்பிலிருந்து மூலதனத்துக்கான மாற்றம் அதிர்ச்சிகரமானது, ஆனால் புரிந்துகொள்ளக்கூடியது. ஒரு தொழிற்சாலையை உங்களால் பார்க்க முடியும். ஓர் இயந்திரத்தைத் தொட முடியும். ஆனால் 2000-ஆம் ஆண்டு வாக்கில், இன்னும் விசித்திரமான ஒன்று நிகழத் தொடங்கியது. மூலதனமே பருப்பொருள் வடிவை இழக்கத் தொடங்கியது.

இதைக் கவனியுங்கள்: 1998-இல், கோடாக் (Kodak) 1,70,000 பேரைப் பணியமர்த்தியிருந்தது; அதன் மதிப்பு முப்பத்தொரு பில்லியன் டாலர்கள். 2012-இல், ஃபேஸ்புக் இன்ஸ்டாகிராமை ஒரு பில்லியன் டாலருக்கு வாங்கியது. இன்ஸ்டாகிராமில் பதின்மூன்று ஊழியர்கள் இருந்தனர். தொழிற்சாலைகள் இல்லை. சரக்கு இருப்பு இல்லை. பருப்பொருள் தயாரிப்புகள் இல்லை. பெரும் அளவில் மனிதக் கவனத்தை ஒழுங்கமைக்கும் திறன் மட்டுமே இருந்தது.

புகைப்படத் துறை முழுவதும் ஒரு பத்தாண்டுக்கும் குறைவான காலத்தில் ஆவியாகிவிட்டது. மக்கள் புகைப்படம் எடுப்பதை நிறுத்தியதால் அல்ல, எண்ணற்ற புகைப்படங்களை எடுக்கத் தொடங்கியதால். புகைப்படங்களுக்கு மதிப்பைத் தந்த பற்றாக்குறை மறைந்துவிட்டது. வெறும் ஐம்பத்தைந்து ஊழியர்களைக் கொண்ட வாட்ஸ்அப் பத்தொன்பது பில்லியன் டாலருக்கு விற்கப்பட்டது; அது உலகளாவிய SMS துறையையும் அதன் லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களையும் துடைத்தழித்தது. மதிப்பு புதிய ஒன்றாக உருமாறியிருந்தது: விற்கப்படும் ஒரு பொருளாக அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் ஒரு செயல்முறையாக அல்ல, மாறாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாத வலைப்பின்னலின் கட்டமைப்பாகவே.

நான்காவது தலைகீழாக்கம்: நுண்ணறிவு நிகழ்வு

இப்போது நாம் நிகழ்காலத்துக்கு வந்து சேர்கிறோம். இறுதித் தலைகீழாக்கம். பின்வாங்க வழியே இல்லாத ஒன்று.

நவம்பர் 30, 2022 அன்று, அனைத்தும் மாறின. OpenAI நிறுவனம் ChatGPT-ஐப் பொதுமக்களுக்கு வெளியிட்டது. ஐந்து நாட்களுக்குள், பத்து லட்சம் பயனர்கள். இரண்டு மாதங்களுக்குள், பத்துக் கோடி. மனித வரலாற்றில் எந்தத் தொழில்நுட்பத்தையும்விட அதிவேகமான ஏற்பு. ஆனால் வேகம் முக்கியமல்ல. அது எதைக் குறிக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம். மனித வரலாறு முழுவதும், நுண்ணறிவு ஒரு வகை உழைப்பாக இருந்தது; பற்றாக்குறையானதாக, மனித மண்டையோடுகளுக்குள் பூட்டப்பட்டதாக இருந்தது. இப்போது, முதல் முறையாக, நுண்ணறிவு ஒரு வகை மூலதனமாக மாறிவிட்டது. அதை எல்லையின்றி நகலெடுக்க முடியும். அது தன்னைத்தானே தொடர்ச்சியாக மேம்படுத்திக்கொள்கிறது.

இதை உறுதியான எடுத்துக்காட்டோடு சொல்கிறேன். 2023-இன் தொடக்கத்தில், ஒரு வழக்கமான அமெரிக்க எழுத்தாளர் மணிக்குச் சுமார் $35 சம்பாதித்தார். மார்ச் 2023-இல், பெரிய மாதிரிகளுக்கான API அணுகல், 'GPT-4' வெளியீட்டுக்குச் சுமார் ஆறு சென்ட் செலவில், கூடவே ஒரு சிறிய ப்ராம்ப்ட் செலவில், 750 சொற்கள் கொண்ட ஒரு வரைவை உருவாக்க உங்களை அனுமதித்தது.

'gpt-3.5-turbo' 1,000 டோக்கன்களுக்கு $0.002 ஆக இருந்தது; இது சிறிய வரைவுகளின் விலையை ஒரு சென்டின் சிறு பின்னங்களுக்குக் கீழே தள்ளியது. இது உற்பத்தித்திறன் மேம்பாடு அல்ல. இது அறிவாற்றலுக்கான ஒரு புதிய விலை ஆட்சிமுறை. உயர்தர உரையின் இறுதிநிலைச் செலவு (marginal cost) பூஜ்ஜியத்தை நெருங்கும்போது, பற்றாக்குறைக்காகக் கட்டப்பட்ட பொருளாதாரம் வளைந்து நொறுங்கத் தொடங்குகிறது.

ஆனால் மிக ஆழமான மாற்றம், AI மனதைப் பதிலீடு செய்கிறது என்பது மட்டுமல்ல. முற்றிலும் வேறுபட்ட இயற்பியல் அடிப்படையைக் கொண்ட ஒரு புதிய வகை உழைப்பை அது உலகுக்குள் அறிமுகப்படுத்துகிறது என்பதுதான். இதுவே வளர்சிதை மாற்றப் பிளவு (Metabolic Rift).

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாக, அனைத்து உழைப்பும் மனிதர்கள் எனப்படும் வளர்சிதை மாற்ற இயந்திரங்களால் செய்யப்பட்டது. நாம் இயங்க உணவு, உறைவிடம், ஓய்வு, சிக்கலான ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பு ஆகியவை தேவை. நம் பொருளாதார மதிப்பு நம் உயிரியலோடு பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. AI-யும் ரோபாட்டிக்ஸும் வளர்சிதை மாற்றமற்ற உழைப்பு. அவற்றுக்கு மின்சாரம் மட்டுமே தேவை. தாங்கிப் பிடிக்க வேண்டிய உயிரியல் எதுவும் அவற்றுக்கு இல்லை.

இதனால்தான் இந்த நான்காவது தலைகீழாக்கம் இறுதியானது. கைகள் காலாவதியானபோது, நாம் நம் மனங்களை நோக்கித் திரும்பினோம். ஆனால் உண்ணவோ, உறங்கவோ, வாழவோ தேவையில்லாத ஒரு வகை உழைப்பால் நம் மனங்கள் போட்டியில் முறியடிக்கப்படும்போது, திரும்புவதற்கு இடமே இல்லை. நாம் வெறுமனே இன்னும் திறன்மிக்க ஒரு போட்டியாளரை எதிர்கொள்ளவில்லை; முற்றிலும் வேறொரு வகையைச் சேர்ந்த பொருளாதார உயிரை எதிர்கொள்கிறோம்.

காலாவதியாதலின் கணிதம்

எந்த அரசியல்வாதியும் உரக்கச் சொல்லத் துணியாத இரக்கமற்ற கணக்கு இதோ: பெருகிவரும் பெரும்பான்மையான அறிவாற்றல் பணிகளுக்கு, ஒரு மனிதனின் பொருளாதார மதிப்பு ஒரு AI-யைவிடக் குறைவு மட்டுமல்ல. அது எதிர்மறையானது.

ஓர் அறிவுப் பணியாளரின் மொத்தச் செலவைக் கவனியுங்கள்: சம்பளம், சலுகைகள், அலுவலக இடம், மேலாண்மைச் சுமை, பயிற்சி நேரம், நோய் விடுப்பு நாட்கள், பணியாளர் விலகல் அபாயம். இப்போது ஒரு AI-யின் செலவைக் கவனியுங்கள்: API கட்டணங்களும் மின்சாரமும். AI இருபத்து நான்கு மணி நேரமும், வாரத்தின் ஏழு நாளும், சீரான தரத்தோடு வேலை செய்கிறது. உங்கள் அறிவுறுத்தல்களைத் தனிப்பட்ட விமர்சனமாக அது ஒருபோதும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. அதற்கு ஊக்கம் தேவையில்லை. அது கோஷ்டிகளை அமைப்பதில்லை. சிறந்த வாய்ப்புகளுக்காக அது வெளியேறுவதில்லை.

ஒரு கதிரியக்கவியல் மருத்துவர் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் பயிற்சி பெறுகிறார், ஆண்டுக்கு நான்கு லட்சம் டாலர் சம்பாதிக்கிறார். பல புற்றுநோய்களை மனிதக் கதிரியக்கவியலாளர்களைவிடத் துல்லியமாக AI அமைப்புகள் இப்போது கண்டறிகின்றன. அவர்களுக்கு இணையாக அல்ல. அவர்களைவிடச் சிறப்பாக. கதிரியக்கவியல் AI-க்கு ஒரு ஸ்கேனுக்குச் சில காசுகளே செலவாகின்றன; ஒவ்வொரு நோயறிதலோடும் அது மேம்படுகிறது. மனிதக் கதிரியக்கவியலாளர் தன் முதல் ஸ்கேனைப் படித்தாலும் ஆயிரமாவது ஸ்கேனைப் படித்தாலும் அதே செலவுதான். AI மேலும் சிறந்ததாகவும் மலிவானதாகவும் ஆகிறது. மனிதர் களைப்படைகிறார், அவ்வளவுதான்.

S&P 500 நிறுவனங்கள் இதை ஏற்கெனவே கண்டுபிடித்துவிட்டன. அதனால்தான் அவற்றின் ஊழியர் எண்ணிக்கை குறையும்போதும் வருவாய் தொடர்ந்து உயர்கிறது. பொருளாதாரச் சூழல் மேம்படுவதற்காக அவை காத்திருக்கவில்லை. உங்கள் தேவையே இல்லாமல் போவதற்கு முன், AI இன்னும் கொஞ்சம் மேம்படுவதற்காக மட்டுமே அவை காத்திருக்கின்றன.

திரும்புவதற்கு இடமே இல்லை

முந்தைய தலைகீழாக்கங்கள் மனிதர்கள் பின்வாங்குவதற்கு எப்போதும் ஏதோ ஓர் இடத்தை விட்டுச் சென்றன. உழைப்பைவிட நிலம் முக்கியத்துவம் குறைந்தபோது, மனிதர்கள் உழைப்பாளர்கள் ஆனார்கள். மூலதனத்தைவிட உழைப்பு முக்கியத்துவம் குறைந்தபோது, மனிதர்கள் அறிவுப் பணியாளர்கள் ஆனார்கள். AI-யைவிட அறிவுப் பணி முக்கியத்துவம் குறையும்போது, மனிதர்கள் என்னவாக ஆவார்கள்?

வழக்கமான பதில் "படைப்பாளிகளும் பராமரிப்பாளர்களும்" என்பது. ஆனால் கடந்த மாதம், AI உருவாக்கிய ஒரு பாடல் ஸ்ட்ரீமிங் தரவரிசையில் முதலிடம் பிடித்தது. கண்மூடிச் சோதனை ஆய்வுகளில், மனித சிகிச்சையாளர்களைவிட AI சிகிச்சையாளர்கள் அதிக நோயாளி திருப்தியைப் பெறுவதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அடைக்கலங்கள் சுருங்கிக்கொண்டே போகின்றன. இன்னும் நுட்பமான பதில் "AI பயிற்றுநர்களும் மேற்பார்வையாளர்களும்" என்பது. ஆனால் இது அதிகபட்சம் ஓர் இடைக்கால நிலை மட்டுமே. AI அமைப்புகள் ஏற்கெனவே பிற AI அமைப்புகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கின்றன.

நேர்மையான பதில், நமக்குத் தெரியாது என்பதுதான். பொருளாதார வரலாற்றில் முதல் முறையாக, தெளிவான தரையிறங்கும் இடம் எதுவுமில்லாத ஒரு தலைகீழாக்கத்தை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். இந்தத் தொடர்ச்சியின்மையை வாழ்ந்து கடக்கப்போகும் தலைமுறை நாம்தான். மனிதச் சிந்தனைக்குப் பொருளாதார மதிப்பு இருந்த காலத்தை நினைவில் வைத்திருக்கும் கடைசி மனிதர்கள். அதன் பிறகு என்ன வருகிறது என்பதைக் கண்டறியும் முதல் மனிதர்கள்.

நம் நிலையின் விசித்திரமான கவித்துவம்

வரலாற்றின் ஒரு தனித்துவமான கணத்தில் நாம் நிற்கிறோம். இரு கரைகளையும் நம்மால் பார்க்க முடிகிறது: நாம் விட்டுச் செல்லும் பழைய உலகையும், பிறந்துகொண்டிருக்கும் புதிய உலகையும். பற்றாக்குறையை அடிப்படைப் பொருளாதார உண்மையாக நினைவில் வைத்திருக்கப்போகும் கடைசித் தலைமுறை நாம். வேலையையும் மதிப்பையும் சமமாகக் கருதும் கடைசித் தலைமுறை. நுண்ணறிவு இயல்பாகவே மனிதருக்குரியது என்று நம்பும் கடைசித் தலைமுறை.

நிலப்பிரபுத்துவத்தை நாம் பழங்கால விநோதமாகப் பார்ப்பதுபோல, நம் பிள்ளைகள் நம் பொருளாதாரத்தைப் பார்ப்பார்கள்.

ஆனால் அடுத்து வருவதைக் கட்டியெழுப்பும் வாய்ப்பைப் பெற்ற முதல் தலைமுறையும் நாமே. பற்றாக்குறைக்கு அப்பாற்பட்ட பொருளாதாரத்தைக் கற்பனை செய்யும் முதல் தலைமுறை. பொருளாதாரப் பயன்பாட்டுக்கு அப்பால் மனித மதிப்பை வரையறுக்கும் முதல் தலைமுறை. "நாம் எப்படி வேலை செய்கிறோம்?" என்று அல்லாமல் "நாம் ஏன் இருக்கிறோம்?" என்று கேட்கும் முதல் தலைமுறை.

அதுதான் உண்மையான தலைகீழாக்கம். பொருளாதார அமைப்புகளின் தலைகீழாக்கம் மட்டுமல்ல, இருத்தல் சார்ந்த அனுமானங்களின் தலைகீழாக்கமும் கூட. இயந்திரங்கள் நம் வேலைகளை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. நம் வேலைதான் நாம் என்ற பொய்யிலிருந்து அவை நம்மை விடுவித்திருக்கின்றன.

நெருக்கடிக்குள் மறைந்திருக்கும் தேர்வு

நுண்ணறிவுத் தலைகீழாக்கம் (Intelligence Inversion) மற்றவற்றைப் போன்றதல்ல. அது வேகமானதும் விரிவானதும் மட்டுமல்ல. அது இறுதியானது. ஐந்தாவது தலைகீழாக்கம் இருக்கப்போவதில்லை, ஏனெனில் தலைகீழாக்குவதற்கு எதுவுமே மிஞ்சியிருக்காது. நுண்ணறிவே மிகுதியாகக் கிடைக்கும்போது, அதைக் கையாளும் உழைப்பு வளர்சிதை மாற்றமற்றதாக ஆகும்போது, பற்றாக்குறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதாரம் என்ற கருத்தாக்கமே தன் அர்த்தத்தை இழந்துவிடுகிறது.

இந்த இறுதித்தன்மை நமக்கு ஒரு தேர்வை முன்வைக்கிறது. நாம் வெறுமனே தகவமைத்துக்கொள்ள முடியாது, ஏனெனில் புதிய யதார்த்தத்தில் நம் சொந்தக் காலாவதியாதலும் அடங்கியிருக்கிறது. தங்கள் உலகுக்கு என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாகக் கண்டதில் லுடைட்டுகள் சரியாக இருந்தனர். அழிவால் எதிர்காலத்தைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்று நினைத்ததில் அவர்கள் தவறாக இருந்தனர். தெளிவான பார்வையுடையவர்களாகவும் ஆக்கபூர்வமானவர்களாகவும் ஒருசேர இருக்கும் வாய்ப்பு நமக்கு இருக்கிறது.

ஆனால் அதைச் செய்ய, இங்கே இயங்கும் சக்திகளின் ஆழமான இயற்பியலை நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நம் கடந்த காலத்தை வடிவமைத்த, நம் எதிர்காலத்தை வரையறுக்கப்போகும் மதிப்புப் பாய்வின் பல்வேறு வகைகளை நாம் பார்க்க வேண்டும். மடிந்துகொண்டிருக்கும் முன்னுதாரணத்தின் பொய்களை அடையாளம் காண, அதன் மொழியை நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அவை அனைத்தையும் உடைத்தெறிய வேண்டிய நேரம் இது.