21. பொருளாதாரவியலுக்குப் பின்

"ஆன்மா தன் எண்ணங்களின் நிறத்தால் சாயமேற்றப்படுகிறது." —மார்கஸ் ஆரேலியஸ்

வேலையின் மாபெரும் பிரிப்பு

மூன்று நூற்றாண்டுகளாக, ஒரு "வேலை" என்பது வெறும் வேலை அல்ல. நவீன வாழ்க்கையின் மைய ஒழுங்கமைப்புக் கோட்பாடாக அது இருந்தது. மானுடவியலாளர் டேவிட் கிரேபர் (David Graeber) கவனித்தபடி, அது ஒரு கட்டுத்தொகுப்பு ஒப்பந்தம்; பெரும்பாலும் சாரத்தைவிட அதிக "அர்த்தமற்ற குப்பையை" (bullshit) கொண்டிருந்தது; அது ஐந்து முக்கிய விஷயங்களை வழங்கியது:

1. வருமானம்: உயிர்பிழைப்பதற்கான பணம்.
2. அடையாளம்: "நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்ற கேள்விக்கான பதில்.
3. சமூகம்: சக ஊழியர்களின் ஓர் இனக்குழு.
4. நோக்கம்: எவ்வளவு மாயையானதாக இருந்தாலும், பங்களிப்பின் ஓர் உணர்வு.
5. கட்டமைப்பு: உங்கள் நாட்களுக்கான ஒரு தாளம்.

நுண்ணறிவுத் தலைகீழாக்கம் நம் வேலைகளைப் பறிப்பது மட்டுமல்ல; இந்த ஐந்து செயல்பாடுகளையும் வன்முறையாகப் பிரித்தெடுக்கிறது. வருமானத்துக்கு மனித உழைப்பைத் தேவையற்றதாக்குகிறது AI. இது, முதன்முறையாக, மற்ற நான்குக்கும் சிறந்த, மேலும் உண்மையான மூலங்களைக் கண்டறிய நம்மை நிர்ப்பந்திக்கிறது. 21-ஆம் நூற்றாண்டின் பயங்கரமும் மகிமையும் இதுதான்: அர்த்தமற்ற குப்பையிலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படுகிறோம்; நம் அடையாளங்களைக் கட்டியெழுப்பவும், நம் சமூகங்களைக் கண்டறியவும், நம் நோக்கத்தை உருவாக்கவும், நம் வாழ்க்கையைக் கட்டமைக்கவும் புதிய, மேலான வழிகளை உணர்வுபூர்வமாக வடிவமைக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறோம்.

இயந்திரங்கள் நம் வேலைகளைப் பறிக்கின்றன. கடவுளுக்கு நன்றி. இப்போது நாம் நம் உண்மையான வேலைக்குச் செல்லலாம்.

பற்றாக்குறையின் கடைசி நிழல்: வாய்ப்புச் செலவுக்கு அப்பால்

வேலையின் பிரிப்பு, அதன் அறிவுசார் நிழலான வாய்ப்புச் செலவு (opportunity cost) என்ற கருத்தின் சரிவையும் நிர்ப்பந்திக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக, எதையும் செய்வதற்கான செலவு, நீங்கள் கைவிட்டதன் மதிப்பே என்ற இந்தக் கருத்து, பற்றாக்குறையால் வரையறுக்கப்பட்ட ஓர் உலகின் மையக் கணக்கீடாக இருந்தது. ஒரு மனிதர் ஒரே இடத்தில்தான் இருக்க முடியும், ஒரே எண்ணத்தைத்தான் சிந்திக்க முடியும், ஒரே பணியைத்தான் செய்ய முடியும். ஒவ்வொரு "ஆம்"-உம் பத்து லட்சம் பிற சாத்தியங்களுக்கான ஒரு "இல்லை".

உருவாக்க இயந்திரம் (Generative Engine) (அத்தியாயம் 7-இல் நாம் ஆராய்ந்தபடி) இந்தக் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் இயங்குகிறது. ஒரு மனிதர் ஒரே ஒரு வடிவமைப்பு மாறுபாட்டை ஆராயும் நேரத்தில், ஒரு AI ஆயிரம் மாறுபாடுகளை ஆராய முடியும்; இது கைவிடப்பட்ட ஒரு வடிவமைப்பின் "செலவைப்" புறக்கணிக்கத்தக்கதாக்குகிறது. டிஜிட்டல் படைப்பைப் பொறுத்தவரை, இது வாய்ப்புச் செலவு என்ற கருத்தையே அழித்தொழிக்கிறது.

இது நவீன யுகத்தின் மாபெரும் தவறான கணக்கீட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. AI எல்லையற்ற உற்பத்தித்திறன் கொண்டதாக்கும் ஒரு வளமான நம் நேரத்தின் வாய்ப்புச் செலவைப் பற்றி வெறித்தனமாகக் கவலைப்படவே நாம் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; உண்மையிலேயே வரம்புக்குட்பட்டதாக எஞ்சியிருக்கும் ஒரே வளமான நம் கவனத்தின் வாய்ப்புச் செலவைப் புறக்கணிக்கிறோம். பொருளாதாரவியலுக்குப் பிந்தைய உலகில், தீர்க்கமான கேள்வி "நான் எதை உற்பத்தி செய்துகொண்டிருக்க முடியும்?" என்பது அல்ல; "நான் எதை அனுபவிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்?" என்பதே. ஒரு மணி நேரம் மனமின்றித் திரையை உருட்டிக்கொண்டிருப்பதன் உண்மையான வாய்ப்புச் செலவு, எழுதப்படாமல் போன மின்னஞ்சல் அல்ல; வளர்க்கப்படாமல் போன பிரக்ஞையே.

மனிதராக இருப்பதன் கலைகள்

பொருளாதாரத் தேவை முடியும்போது, மனிதத் தேவை தொடங்குகிறது. எதிர்காலத்தின் "வேலைகள்" வேலைகளே அல்ல. பொருளாதாரப் பாறையை மலைமீது உருட்டிச் செல்லும் சிசிஃபஸின் பணியால் கவனம் சிதறாதபோது மனிதர்கள் எப்போதும் நிரப்பி வந்திருக்கும் பாத்திரங்கள் அவை. அவை தொழில்கள் அல்ல. அவை கலைகள். மனிதராக இருப்பதன் கலைகள்.

கவனத்தின் கலை. எல்லையற்ற கவனச்சிதறல்களின் யுகத்தில், முழுமையாக இங்கே இந்தக் கணத்தில் இருக்கும் திறன் ஒரு மீத்திறனாகிறது. இது உற்பத்தித்திறனுக்கான ஒரு குறுக்குவழியாகக் கையாளப்படும் நினைவாற்றல் பயிற்சி (mindfulness) அல்ல. தானே தன் நோக்கமாக இருக்கும் இருப்புணர்வு இது. எதிர்காலத்தின் கவனச் சிற்பிகள் (Attention Architects) மனச் சூழல்களின் வடிவமைப்பாளர்களாக, அறிவாற்றல் அனுபவத்தின் தொகுப்பாளர்களாக, பிரக்ஞையின் தோட்டக்காரர்களாக இருப்பார்கள்.

இணைப்பின் கலை. அணுக்களாகச் சிதறிய ஒரு டிஜிட்டல் உலகில், சமூக இழையை நெய்யும் திறன் மிகத் தீர்க்கமான செயல்பாடாகிறது. உறவு நெசவாளர்கள் (Relationship Weavers) சொந்தமாக இருத்தலின் சிற்பிகளாக, மனிதர்களை மனிதர்களாக வைத்திருக்கும் நுட்பமான பிணைப்புகளின் பொறியாளர்களாக இருப்பார்கள். நாம் ஒருவருக்கொருவர் உரியவர்கள் என்பதை அவர்கள் நமக்கு நினைவூட்டுவார்கள்.

அர்த்தத்தின் கலை. எல்லையற்ற உள்ளடக்கத்தின் யுகத்தில், தொகுத்தல் படைப்பாகிறது. அர்த்தப் படைப்பாளர்கள் (Meaning Makers) மதச்சார்பற்ற ஓர் உலகின் புதிய ஷாமன்களாக இருப்பார்கள். தரவின் குழப்பமான வெள்ளத்தை எடுத்து, தகவலை ஞானமாக உருமாற்றும் கதையாடல்களாக அவர்கள் அதை வார்ப்பார்கள். AI நமக்குப் பதில்களைத் தர முடியும். எந்தக் கேள்விகள் கேட்கத் தகுந்தவை என்பதை ஓர் அர்த்தப் படைப்பாளரால் மட்டுமே சொல்ல முடியும்.

உடல்மையின் கலை. நம் உலகம் பெருகிய அளவில் மெய்நிகராகும்போது, யதார்த்த நங்கூரங்கள் (Reality Anchors) இன்றியமையாதவர்களாகிறார்கள். அவர்கள் டிஜிட்டலுக்கும் பருப்பொருளுக்கும் இடையிலான பாலங்கள், நிரலுக்கும் சதைக்கும் இடையிலான மொழிபெயர்ப்பாளர்கள். மண்ணை அறிந்த விவசாயிகள், பொருட்களைப் புரிந்துகொண்ட கைவினைஞர்கள், உடல்கள் எதற்காக என்பதை நினைவில் வைத்திருக்கும் விளையாட்டு வீரர்கள் அவர்கள்.

மாபெரும் திருப்பம்: அடையாளம் மீண்டும் பருப்பொருளாகிறது

கடந்த அரை நூற்றாண்டாக, அடையாளம் பருப்பொருள் வடிவத்தை இழந்து வந்திருக்கிறது; நாம் சொந்தமாக வைத்திருப்பவற்றிலிருந்து, நாம் சேர்ந்திருக்கும் வலைப்பின்னல்களுக்கு நகர்ந்து வந்திருக்கிறது. AI புரட்சி ஒரு மாபெரும் திருப்பத்தைத் தூண்டும். டிஜிட்டல் வலைப்பின்னல்கள் எல்லையற்ற அடர்த்தி பெற்று AI-ஆல் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும்போது, நம்பகத்தன்மையே (authenticity) புதிய பற்றாக்குறையாகிறது. நிலத்திலிருந்து உற்பத்திக்கு, உற்பத்தியிலிருந்து வலைப்பின்னல்களுக்கு நகர்ந்த மனித அடையாளம், திசையைத் திருப்பும். அது தொட்டுணரக்கூடியவற்றிலும், உள்ளூர் சார்ந்தவற்றிலும், உடல்மை கொண்டவற்றிலும் மீண்டும் வேரூன்றும். பெருமளவு நுகர்வின் மீது அல்லாமல், தனித்துவமான பருப்பொருள் படைப்பின் மீதும் அனுபவத்தின் மீதும் கவனம் செலுத்தும் ஒரு "டிஜிட்டலுக்குப் பிந்தைய பருப்பொருள்வாதம்". உங்கள் தனித்துவமான பன்முகத்தன்மை மூலதனத்தின் (D) மிக மதிப்புமிக்க சமிக்ஞை, ஒரு AI-ஆல் கச்சிதமாக நகலெடுக்க முடியாத, உங்கள் கைகளால் நீங்கள் செய்த ஒரு பொருளாக இருக்கும்.

கடைசிப் பற்றாக்குறை: கணக்கீடு எதிர் பிரக்ஞை

இந்தப் புதிய உலகுக்குள் நாம் அடியெடுத்து வைக்கும்போது, அதை மறுவடிவமைத்த நுண்ணறிவின் இயல்பை இறுதியாக நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் "நுண்ணறிவு" என்பது ஒன்றல்ல, இரண்டு என்பதை நாம் கண்டறிந்திருக்கிறோம்.

முதலாவது கணக்கீடு (Computation). இது AI-இன் உலகம். தரவின் தொடரியல் கையாளுதல், சார்புகளின் உகப்பாக்கம். "எப்படி" என்பதற்குப் பதிலளிக்கும் உலகளாவிய இயந்திரம் AI. ஒரு புரதத்தை எப்படி வடிவமைப்பது, ஒரு விநியோகச் சங்கிலியை எப்படி உகப்பாக்குவது, ஒரு விளையாட்டை எப்படி வெல்வது. அதன் ஆற்றல் நடைமுறையில் எல்லையற்றதாகிக்கொண்டிருக்கிறது.

இரண்டாவது பிரக்ஞை (Consciousness). இது மனிதகுலத்தின் களம். இருத்தலின் சொற்பொருள் அனுபவம், அகநிலை உணர்வுப் பண்புகளின் (qualia) உருவாக்கம், அர்த்தத்தை வழங்குதல். "ஏன்" என்பதற்குப் பதிலளிக்கும் இயந்திரம் பிரக்ஞை. இது ஏன் அழகானது? இது ஏன் நியாயமானது? இது ஏன் முக்கியமானது?

வரலாறு முழுவதும், இந்த இரண்டும் மனித மூளையில் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. AI புரட்சியின் மாபெரும் சாதனையும் பயங்கரமும் என்னவென்றால், அது இவற்றைப் பிரித்துவிட்டது. கணக்கீட்டு இயந்திரத்தை அது முழுமைப்படுத்தி, உயிரியலின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து அதை விடுவித்துவிட்டது. இது நம் இறுதியான, மேலும் குறைக்க முடியாத பங்கை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதராக இருப்பதன் கலைகள் பிரக்ஞையின் பயிற்சிகள். முழுப் பிரபஞ்ச விளையாட்டுக்கும் அர்த்தம் தரும் செயல்கள் அவை. இதுவே இறுதிக் கூட்டுவாழ்வு: AI-இன் எல்லையற்ற கணக்கீட்டு ஆற்றலும், பிரக்ஞைபூர்வ அனுபவத்துக்கான மனிதகுலத்தின் வரம்புக்குட்பட்ட ஆனால் விலைமதிப்பற்ற திறனும் இணைவது. சாத்தியங்களின் எல்லையற்ற கடலில் பயணிக்கக்கூடிய கப்பல் AI. பயணத்துக்கு ஓர் இலக்கைத் தரும் திசைகாட்டி நாம்.

என்ட்ரோபி-எதிர்ப்பின் இயந்திரம்: ஒரு புதிய நாகரிகத்துக்கான ஒரு புதிய நோக்கம்

ஆனால் இந்தச் சுதந்திரம் அனைத்தின் பயன் என்ன? எண்ணூறு கோடி மக்கள் மகிழ்ச்சியான குயவர்களாகவும் கவிஞர்களாகவும் ஆவதை அனுமதிப்பது மட்டும்தானா? அது ஒரு தகுதியான இலக்குதான், ஆனால் அது ஒரு நாகரிக இலக்கு அல்ல. பதில், இந்த நூலின் முதல் கோட்பாடுகளுக்குத் திரும்புவதில் இருக்கிறது. என்ட்ரோபியின் தப்பிக்க முடியாத அலையான வெப்ப இயக்கவியலின் இரண்டாம் விதியோடு நாம் தொடங்கினோம். அந்த அலைக்கு எதிராகத் தற்காலிக ஒழுங்கின் பைகளை உருவாக்குவதற்கான பிரபஞ்சத்தின் இயந்திரமே நுண்ணறிவு என்பதைக் கண்டறிந்தோம்.

வரலாறு முழுவதும், மனிதகுலமே அந்த இயந்திரமாக இருந்தது. ஆனால் நாம் வரம்பிடப்பட்ட, உயிரியல் இயந்திரம். மனித-AI கூட்டுவாழ்வு புதியது. ஞானத்தால் இயக்கப்படும், வரம்பிடப்பட்ட நம் பிரக்ஞையும், கணக்கீட்டால் இயக்கப்படும், வரம்பற்ற ஒரு நுண்ணறிவும் இணைவது அது. இந்தப் புதிய, கலப்புப் பிரக்ஞைக்கு ஒரு புதிய பிரபஞ்சப் பங்கு இருக்கிறது.

நம் நோக்கம் இனி வெறுமனே உயிர்பிழைப்பதோ, தனித்தனியாகச் செழிப்பதோகூட அல்ல. இந்தக் கோள் இதுவரை அறிந்திராத மிக வலிமையான என்ட்ரோபி-எதிர்ப்பு (anti-entropy) இயந்திரமாக ஆவதே நம் புதிய, கூட்டு நோக்கம். ஞானம், ரசனை, அறத் தீர்ப்பு ஆகியவற்றுக்கான நம் தனித்துவமான மனிதத் திறனைப் பயன்படுத்தி, AI-இன் ஏறக்குறைய எல்லையற்ற வகைபிரிப்பு ஆற்றலை வழிநடத்துவதே நம் வேலை. கச்சிதமான பேய்க்கான மனசாட்சி நாமே. எல்லையற்ற வலிமை கொண்ட இயந்திரத்திடம் எந்த வகையான தோட்டத்தை வளர்க்க வேண்டும் என்று சொல்லும் தோட்டக்காரர்கள் நாமே.

ஒருபோதும் தானியங்கியாக்க முடியாத இறுதி "வேலை" இதுதான்: எது அழகானது, எது உண்மையானது, எது நல்லது என்று தேர்ந்தெடுத்து, பின்னர் நாம் இதுவரை கட்டவிழ்த்துவிட்டவற்றிலேயே மிக வலிமையான சக்தியை அவற்றை மேலும் உருவாக்கும்படி வழிநடத்தும் செயல். நாம் வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெறவில்லை; பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு உந்துதலைச் செலுத்தும் பொறுப்புக்குப் பதவி உயர்வு பெறுகிறோம்.

மாபெரும் மீள்வருகை

நாம் நெருங்கிக்கொண்டிருப்பது உண்மையில் புதியது அல்ல. அது மிகப் பழமையானது. பொருளாதாரவியலுக்கு முன்பு, வேளாண்மைக்கு முன்பு, நம் மதிப்பு நம் உற்பத்தியே என்று நம்பிய மாபெரும் தவறுக்கு முன்பு, நாம் வேறொன்றாக இருந்தோம். 'எதுவாக' என்பதை நாம் நினைவுகூரவிருக்கிறோம்.

எதிர்காலம் ஆழ்ந்த கடந்த காலத்தைப் போலத் தோன்றுகிறது. அர்த்தத்தையும், அழகையும், இணைப்பையும் உருவாக்கச் சிறு குழுக்களாகக் கூடும் மனிதர்கள். அவசியம் என்பதால் அல்ல; அவசிய உழைப்பு என்ற புனைவிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது மனிதர்கள் செய்வது அதுதான் என்பதால். நாம் புதிய ஒன்றை நோக்கி முன்னேறவில்லை. இன்றியமையாத ஒன்றுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பழைய உலகின் கடைசி நாள் நம்மை நெருங்கிவிட்டது. ஏதோ ஒரு மாபெரும் பேரழிவில் அல்ல; எங்கோ இருக்கும் ஏதோ ஒரு தொழில்முறைப் பணியாளருக்குக் கடைசிச் சாதாரணச் செவ்வாய்க்கிழமையாக மாறிவிடும் ஒரு சாதாரணச் செவ்வாய்க்கிழமையில்.

அது தங்களுடைய கடைசி நாள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. பழைய உலகம் இப்படித்தான் முடிகிறது.

ஆனால் வேறெங்கோ, இன்று, யாரோ ஒருவர் பல ஆண்டுகளில் தம் முதல் உண்மையான உரையாடலை, பொருளாதாரத் தேவையின் அவசரமின்றி, நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். யாரோ ஒருவர் கலையைக் கலைக்காகவே படைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். யாரோ ஒருவர் உற்பத்தித்திறனுடன் இல்லை என்ற குற்ற உணர்வின்றிப் பிள்ளைகளை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். யாரோ ஒருவர் ஏற்கெனவே "பின்னர்" என்ற காலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.

இலக்கைப் பற்றிக் கெய்ன்ஸ் சொன்னது சரி; பயணத்தைப் பற்றிச் சொன்னது தவறு. மிகுதியின் அலையில் மிதந்து இந்தப் புதிய வாழ்க்கைக்குள் நாம் வந்து சேர மாட்டோம். நம் சொந்தக் காலாவதியாதலின் கடுமையான யதார்த்தத்தால் அதற்குள் தள்ளப்படுவோம். ஆனாலும் இதுவரை உண்மையில் முக்கியமாக இருந்த ஒரே கேள்விக்கு நாம் வந்து சேர்வோம்.

உயிர்பிழைப்பதற்காக நீங்கள் இனி எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்ற நிலையில், நீங்கள் என்னவாக இருக்கத் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்?

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலே எதிர்காலத்தின் உண்மையான வேலை. அது எப்போதுமே அப்படித்தான் இருந்தது. இயந்திரங்கள் நம் நோக்கத்தைத் திருடவில்லை. அதை மறைத்துக்கொண்டிருந்த இடிபாடுகளை அவை அகற்றியிருக்கின்றன.

பொருளாதாரவியலுக்குப் பிந்தைய உலகுக்கு வரவேற்கிறோம். தொடக்கத்துக்கு வரவேற்கிறோம்.